Business Blog

Olej kokosowy rafinowany spożywczy od A do Z

2019-04-06 | Dział Handlowy

Olej kokosowy rafinowany spożywczy od A do Z. Olej kokosowy rafinowany, nazywany również masłem kokosowym lub tłuszczem kokosowym, to tłuszcz roślinny do zastosowań spożywczych. Olej kokosowy jest wynikiem tłoczenia rozgrzanej kopry – białego ...
Olej kokosowy rafinowany, nazywany również masłem kokosowym lub tłuszczem kokosowym, to tłuszcz roślinny do zastosowań spożywczych. Olej kokosowy jest wynikiem tłoczenia rozgrzanej kopry – białego miąższu dojrzałych orzechów kokosowych owoców palmy kokosowej. W przeciwieństwie do większości tłuszczów roślinnych zawiera duże ilość nasyconych kwasów tłuszczowych. Olej kokosowy przeznaczony jest do produkcji lodów, wyrobów cukierniczych, gastronomii i innych zastosowań spożywczych.

UWAGA: Wyrób nie jest przeznaczony do celów opałowych lub napędowych.

Kup z rabatem na distripark.com lub skontaktuj się z nami:
​info@gieldachemiczna.pl lub 505 912 263
Kod rabatowy PFETK5 na zakupy w distripark.com

Dostępne opakowania

Olej kokosowy dostępny jest w opakowaniach kartonowych po 10 kg:
10 kg (1 karton)
20 kg (2 kartony)
120 kg (12 kartonów)
300 kg (30 kartonów)
1000 kg (100 kartonów)

​Dostawa: z Brzeg Dolny
UWAGA: Termin realizacji zamówienia 4 dni robocze.

Zastosowanie
Olej kokosowy, znany również pod potocznymi nazwami, masło kokosowe, tłuszcz kokosowy czy tłuszcz roślinny kokosowy a także rafinowany olej kokosowy. Powstaje w wyniku tłoczenia podgrzanej kopry – białego miąższu orzechów kokosowych.

Stosowany w przemyśle spożywczym jako frytura do smażenia potraw ze względu na brak zapachu i wysoką temperaturę dymienia.

Olej kokosowy znajduje zastosowanie w przemyśle spożywczym między innymi jako surowiec do produkcji margaryn, wyrobów czekoladopodobnych, ciast, ciastek, słonych przekąsek oraz jako tłuszcz spożywczy do użytku domowego. Nadto zawarty w oleju kokosowym kwas laurynowy wspomaga odporność.

​Olej kokosowy stosowany jest także w produkcji kosmetyków i środków higienicznych.

Palma kokosowa i olej kokosowy

Olej kokosowy (masło kokosowe, tłuszcz kokosowy) to olej roślinny otrzymywany poprzez tłoczenie i rozgrzanie kopry – twardego miąższu orzechów palmy kokosowej (Cocos nucifera). Spotykany najczęściej jako rafinat, odkwaszany i wybielany. W postaci płynnej jest lekko żółty.

Zawiera kwas laurynowy. Ma barwę białą. Topnieje w temperaturze 20–28 °C. Stosowany jest do smażenia, do ciast oraz wyrobu margaryny i czekolady. W przemyśle chemicznym znajduje zastosowanie w produkcji kwasów tłuszczowych i alkoholi, do wyrobu świec i apretur włókienniczych. W przemyśle kosmetycznym jest wykorzystywany jako balsam do ciała, maska do włosów, olejek do masażu lub do kąpieli. Ma właściwości odżywcze i nawilżające.

Wiele organizacji zdrowotnych odradza regularną konsumpcję oleju kokosowego z powodu dużej zawartości nasyconych kwasów tłuszczowych, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia. Często jest jednak podnoszony argument korzystnej zawartości kwasów średniołańcuchowych (tzw. MCT) w oleju kokosowym. Jego zwolennicy argumentują, że są one wchłaniane bez udziału lipazy trzustkowej co odciąża organizm.

Zastosowanie oleju kokosowego

Niektóre badania sugerują potencjalne wykorzystanie oleju kokosowego w kosmetyce skóry i włosów oraz w profilaktyce chorób serca, otyłości i niepokoju.

​Kokos właściwy, palma kokosowa (Cocos nucifera L.) to jedyny gatunek z monotypowego rodzaju kokos (Cocos L.), należącego do rodziny arekowatych.

Nazwa palmy kokosowej w sanskrycie to kalpa wryksza, co tłumaczy się jako „drzewo, które zaspokaja wszystkie potrzeby życia”. W języku malajskim nazywa się pokok seribu guna, „drzewo o tysiącu zastosowań”.

Palma kokosowa pochodzi z południowo-wschodniej Azji lub z północno-zachodniej Ameryki Południowej. Kopalne szczątki z Nowej Zelandii wskazują, że rośliny o małych orzechach kokosowych rosły tam już przed 15 milionami lat. Najstarsze skamieniałości były znajdowane w Radżastanie w Indiach. Jej owoce wyrzucone przez morze i zdolne do kiełkowania znajdowano w Norwegii. Obecnie jest najczęściej występującą palmą, gdyż rośnie wzdłuż wszystkich tropikalnych brzegów morskich.

​Owoc palmy kokosowej jest jednonasiennym pestkowcem, zrośniętym z trzech owocolistków. Owocnia składa się ze stosunkowo cienkiego egzokarpu (skórki), mezokarpu stanowiącego grubą warstwę brązowych włókien (tzw. koira) i zdrewniałego endokarpu tworzącego pestkę (tzw. orzech kokosowy), w której znajduje się pojedyncze nasiono. U podstawy owocu znajdują się trzy otwory kiełkowe, ale tylko jeden pokryty jest tak miękką skorupą, że może się przez nią przebić kiełkujący pęd. Wewnętrzną ścianę nasienia wyścieła gruba warstwa stałego bielma, po wysuszeniu nazywana koprą. Wnętrze nasienia wypełnia płynna postać bielma – woda kokosowa.

​Zastosowanie

Wszystkie części palmy kokosowej są użyteczne. Z jednego drzewa można uzyskać do 75 „orzechów” rocznie, co stanowi znaczącą wartość ekonomiczną.

Owoc zawiera dużo nasyconych kwasów tłuszczowych i cukrów oraz stanowi bogate źródło żelaza i witaminy C, jak i potasu. Kopra zawiera do 70% tłuszczu, 14% cukrów i 7% białka. W 100 g orzecha kokosu właściwego znajduje się duża ilość kwasu laurynowego (15,3 g), jak również występuje 5,06 g kwasu mirystynowego. Orzechy bogate są w naturalne aminokwasy (dane na 100 g): izoleucyna - 121 mg, leucyna - 233 mg, lizyna - 140 mg, fenyloalanina - 158 mg, walina - 186 mg, arginina - 513 mg, alanina - 158 mg, kwas asparaginowy - 308 mg, kwas glutaminowy - 708 mg, glicyna - 149 mg, prolina - 130 mg, seryna 158 mg.

Miąższ orzecha jest biały i mięsisty, jadalny na surowo lub wysuszony po ugotowaniu. Starty na wiórki używany jest w cukiernictwie. W Azji używany jest do produkcji dżemu kokosowego. Używa się go również przy produkcji kosmetyków – wygładza i rozjaśnia skórę.

Wnętrze młodego orzecha kokosowego wypełnia przezroczysty płyn, tzw. „woda kokosowa”, która używana jest jako napój chłodzący i izotoniczny ze względu na dużą zawartość elektrolitów oraz po fermentacji do wyrobu galaretowatego deseru nata de coco. Dobrze gasi pragnienie. Podaje się ją także w przypadkach biegunki, wymiotów i problemów żołądkowych. Dojrzałe owoce mają znacznie mniej płynu niż młode okazy. Woda orzecha kokosowego jest zbliżona do osocza krwi i może być używana w awaryjnych przypadkach jako dożylne uwodnienie płynne, kiedy brak innego płynu. Jest bogata w potas, wapń i chlorki. Woda jest sterylna aż do chwili kiedy orzech kokosowy zostanie otwarty (chyba że jest popsuty).

Kopra jest wysuszonym miąższem, stosowanym jako składnik ciast. Można z niego wytłoczyć gorszej jakości olej kokosowy. Skorupy orzechów mogą być używane jako paliwo i są dobrym źródłem węgla drzewnego. Połówki skorupy orzecha kokosowego są używane w teatrach i przy udźwiękowieniach filmów. Uderzanie ich o siebie imituje tętent końskich kopyt. Wysuszone połówki skorupy orzecha kokosowego są używane do polerowania podłóg. Wydrążone skorupy orzecha kokosowego są używane w domowej hodowli zwierząt jako domki dla gryzoni i małych ptaków, albo elementy ozdobne w akwariach z rybkami.

Mleko orzecha kokosowego lub „mleko palmowe”, zawierające w przybliżeniu 17% tłuszczu, wytwarza się przecierając utarty miąższ orzechów kokosowych z gorącą wodą albo gorącym mlekiem, które wyciąga olej i aromatyczne związki z włókien. Używa się go do drinków, jest też składnikiem kuchni tajskiej i indyjskiej. Śmietanka orzecha kokosowego zbiera się na powierzchni ochłodzonego mleka orzecha kokosowego. Można z niej uzyskać wysokiej jakości olej kokosowy. Pozostałe po ekstrakcji oleju włókniste wytłoki zawierają około 20% białka i stanowią doskonałą paszę dla zwierząt hodowlanych.

Z soku z naciętych kwiatostanów orzecha kokosowego robi się wino palmowe, zwane na Filipinach tuba, a południowych Indiach kallu. Młode listki są jadane na surowo, gotowane lub marynowane jako jarzyna (tzw. kapusta palmowa). Pąk szczytowy kłodziny zwany sercem palmy – białawy pęd o długości 30-40 cm, jest rzadkim delikatnym przysmakiem, bez niego roślina obumiera. Serca palmy są zjadane w sałatce, zwanej czasami „sałatką milionera”. Z włókna kokosowego wytwarza się liny, pędzle, szczotki, maty zastępujące dywany, uszczelnia się nim łodzie. Jest też używane szeroko w ogrodnictwie do robienia kompostu jako substytut torfu.
Kłodzinę palmy kokosowej wykorzystuje się w budownictwie i rzeźbiarstwie. Liście służą do wyrobu koszy i przykrywania dachów, budowy płotów czy ścian budynków. Mieszkańcy Hawajów wydrążali pnie aby robić bębny, pojemniki, lub nawet małe kajaki. Drewna używa się do budowy mebli i, z uwagi na wytrzymałość, kładek. Z korzeni przyrządza się farbę, płyn do płukania ust i lek przeciw dyzenterii. Zgniecionych w miotełkę używa się do mycia zębów.

Przodujący producenci i importerzy orzechów palmy kokosowej

W produkcji towarowej kokosów przodują wyspy Azji Południowo-Wschodniej. Największym producentem są Filipiny:2,1 mln t - ponad 40% światowej rocznej produkcji, która wynosi 5,2 mln t kopry. Kolejnym producentem jest Indonezja - ponad 21% produkcji światowej, dalej Indie (0,7 mln t), Sri Lanka, Malezja i Nowa Gwinea. Oprócz tych krajów, poważniejszymi producentami wśród wysp Pacyfiku są: Wyspy Salomona, Nowe Hebrydy, Fidżi oraz Polinezja Francuska. W Ameryce najważniejszym producentem jest Meksyk, produkujący rocznie 0,2 mln t. Filipiny eksportują koprę głównie do Stanów Zjednoczonych; Indonezja, Malezja, Sri Lanka i wyspy Pacyfiku - do zachodniej Europy. Część produkcji Sri Lanki i Malezji jest eksportowana do Indii i Pakistanu. Palma kokosowa jest obecnie najważniejszym źródłem oleju roślinnego pod względem produkcji, a także eksportu.

Więcej: www.gieldachemiczna.pl/olej-kokosowy-...

Komentarze

Nie jesteś zalogowany! Dodaj komentarz jako użytkownik portalu Dodaj komentarz anonimowo jako gość.


Inne wpisy Business Blog tego użytkownika